Gynaika

Lieve Snellings

We are the fire of time

Holding your hand and knowing

You have given me new strength…

And from this strength and solidarity

I became possessed by this madness

To change the WORLD

(song at the Indian Court of Women, july 2009)

Impressies en foto’s van vrouwen in India, zomer 2009 door Lieve Snellings

Wanneer wij in het Westen het hebben over de armoede in India, over alle vormen van geweld tegen vrouwen in het Zuiden, dan zien we hen meestal alleen maar als slachtoffers…  Tijdens mijn ontmoetingen in Pune, Nagpur, Bangalore, in de Kolar en Mandya districten in Karnataka, zag ik inderdaad slachtoffers, maar VEEL MEER nog zag ik moedige, krachtige vrouwen die niet zomaar in die slachtoffersrol willen blijven !

In Nagpur was grote beroering.  Een dienstmeid, verkracht door haar werkgever, had bij de politie officieel klacht neergelegd. Die werkgever is een beroemde filmster in India en werd gearresteerd.  In twee dagen tijd zagen we echter de toon van berichtgeving in de media veranderen.  Hoe zwaar weegt het woord van een arme jonge vrouw tegenover dat van een rijke en beroemde man ?  De dienstmeid die eerst als slachtoffer benoemd werd kreeg nu te horen dat ze het wel uitgelokt zal hebben, dat het zeker een complot is tegen die brave man. 

Of hoe een dubbeltje rollen kan op de schaal man-vrouw, maar ook op de schaal rijk-arm.  Het slachtoffer was praktisch dader geworden…  Op een avond zagen we in Nagpur centrum een groep vrouwen van de “Movement of Domestic Workers” (door Jeanne Devos opgericht) manifesteren.  Voor hen was het duidelijk, zij kamen hun steun betuigen aan de vrouw.  Ondanks de verdachtmakingen aan het adres van de huismeid en alle getuigenissen over hoe goed de filmster toch is, verhieven deze vrouwen hun stem en eisten dat verkrachtingen moeten stoppen !

In Pune heb ik verschillende vrouwen ontmoet.  Sommigen bezocht ik thuis in de slums.  Een andere keer nodigde mijn vriend Subhash zijn arme HIV+ vrienden uit om zijn verjaardag te vieren en vertelden de vrouwen mij één na één allemaal hun verhaal.  Nog een ander moment hadden we afgesproken om 3 Vrouwen Zelf Help Groepen samen te ontmoeten, het werd een boeiend gesprek.

En dan had ik het grote voorrecht om begin juni een week lang mee de voorbereidingen voor het Indisch Vrouwen Tribunaal “Dochters van Vuur” in Bangalore bij te wonen.  Als voorbereiding werden, in een klein plaatselijk dorp in de districten Kolar en Mandya, 2 plaatselijke hoorzittingen of Nari Adalat georganiseerd. Voor mij een eerste blik op hoe vrouwen opstaan, onrecht aanklagen en samen op weg gaan.  Een maand later ben ik terug gegaan om het “Indisch Vrouwen Tribunaal over bruidschat en aanverwante vormen van geweld tegen vrouwen” te volgen.   

De hele dag was gevuld met de getuigenissen van fantastisch moedige vrouwen en een man die hun persoonlijke verhaal vertelde van pijn en rouw. Verhalen die ons hart breken. “Maar zie me door je tranen" hangt op artistieke spandoeken in het Vrouwen Tribunaal. En iets verder: "STAP NIET OP MIJN TRANEN". Corinne Kumar vervolgt:  "Terwijl de Women’s Courts luisteren naar de stemmen van de overlevenden, van slachtoffers, luisteren ze ook naar de stem van vrouwen die durven te weerstaan, die durven te rebelleren, die weigeren om zich tegen onze droom te keren. Ze horen van overleven in de dagdagelijksheid van het leven, ze horen van vrouwen die zich in bewegingen verzetten tegen geweld in haar talloze vormen" 

Ja dit Vrouwen Tribunaal voelt als een veilige plek voor vrouwen, een heilige ruimte bijna, een plek van genezing ook. Het is alsof al die pijn de mensen niet ontmoedigd heeft, maar integendeel, hun sterkte vergroot. Ik geloof dat dank zij die feministische unieke methode, ontwikkeld door de Vrouwen Tribunalen, die draait rond het in en door mekaar weven van het persoonlijke, het politieke, het affectieve en het esthetische, die nieuwe politieke verbeelding vorm kon krijgen en haar weg gaan. “Wij zijn de dansers, maar wij zijn ook de dans”, een nieuwe politieke verbeelding...  Ik geloof sterk dat zij de leidsters zullen zijn als we ooit echt de wereld willen veranderen.

Deze tentoonstelling wil een huldebetoon zijn aan al deze straffe madammen.  Door je tussen hen te begeven, elkaars handen vast te houden stroomt inderdaad nieuwe energie en solidariteit en zo wordt je mee bezeten door die gekheid de WERELD te willen veranderen…